Ποιήματα: Εμείς

Λόγια που ποτέ δεν είπες.
Στιγμές που ποτέ δεν έζησες.
Φιλιά που ποτέ δεν έδωσες.
Υποσχέσεις που ποτέ δεν κράτησες.

Εκείνο το «για πάντα» που δεν το εννοούσες.
Εκείνο το «σ’ αγαπώ» που έλεγες σαν από υποχρέωση.
Εκείνο το «αντίο» που της είπες χαμογελώντας.
Εκείνο το «εμείς» που έγινε «εγώ», «εσύ», «αυτός», «αυτή»…

Ναι, εκείνο το «εμείς», που όσο το σκέφτεσαι ποτέ δεν ήταν «εμείς».
Ήταν ένα «εγώ».
Το «εγώ» που πάντα έβαζες πάνω από το «εσύ», πάνω από το «εμείς».

Όσο πόνο κι αν της προκάλεσες, όσες πληγές κι αν της άνοιξες,
Εκείνη εύχεται στη ζωή σου μόνο αγάπη να γνωρίσεις.
Κι ίσως έτσι, κάποια μέρα, να μάθεις τι σημαίνει.

Αλήθεια, ποιος σου ‘μαθε να πληγώνεις;
Και αλήθεια, γιατί ξέχασε να σου μάθει ν’ αγαπάς;